Als het misgaat met water

Waarom crisisbeheersing meer is dan een draaiboek

Extreme regen, droogte, verontreiniging. Watergerelateerde crises worden complexer en minder voorspelbaar. In dat krachtenveld werken waterschappen steeds vaker samen met veiligheidsregio’s en andere partners. Formeel is veel geregeld. In de praktijk blijkt crisisbeheersing vooral mensenwerk.

Verschillende werelden, één werkelijkheid

Waterschappen zijn gewend om te werken vanuit continuïteit, lange termijn en technisch inhoudelijke afwegingen. Veiligheidsregio’s opereren vanuit acute dreiging, snelle besluitvorming en duidelijke commandostructuren.

Bij een crisis komen die werelden samen. Dat gaat meestal goed, maar niet vanzelf. Verschillen in taal, tempo en prioriteiten kunnen dan zichtbaar worden.

Crisis ontstaat niet alleen door water

Veel watercrises beginnen niet bij water, maar bij kwaliteit, infrastructuur of communicatie. Een verontreiniging kan bestuurlijk gevoeliger zijn dan technisch ernstig. Een maatregel kan juridisch correct zijn, maar maatschappelijk onrust veroorzaken.

Effectieve crisisbeheersing vraagt daarom niet alleen om technische paraatheid, maar ook om bestuurlijke afstemming en vertrouwen vooraf.

Voorbereid zijn op het onbekende

Draaiboeken en plannen blijven nodig. Maar echte robuustheid zit in het vermogen om samen te improviseren als de werkelijkheid afwijkt van het scenario. Dat vraagt oefening, gezamenlijke reflectie en het durven bespreken van kwetsbaarheden voordat het misgaat.

De waterketen staat voor steeds complexere risico’s. De vraag is niet of er een volgende crisis komt, maar of we die als keten kunnen dragen.